حس بدیه که آرامش نداشته باشی...

که هی بگی زودتر بگذره تا سختی ها تموم بشه... همش امید به آینده.

که شاید حل بشه. تو این گذر ایام امیدت از دست میره، توکلت کم میشه و ...

همش تلاش می کنیم نمی دونم برا چی. کاش تلاش هامون منجر به آرامش بشه...

می نویسم یادگاری تا بماند روزگاری...

گر نمانم روزگاری این بماند یادگاری...

همیشه از بدقولی بدم میاد

همیشه از دیر رسیدن بدم میاد. همیشه از منتظر موندن سر قرار بدم میاد.

همیشه از تاخیر پرواز بدم میاد... مخصوصا تاخیری که رو برنامه های بعدیت هم اثر بذاره. مخصوصا تاخیری که از خواب شبت هم بندازدت.

بازم محرم اومده... لباس ماتم بیارید...

و چقدر دلتنگ سال های گذشته هستم و چقدر سردرگم این روزها

این روزا آورم و بی دغدغه داره میگذره...

از منی که سراسر شلوغی و تحول و تغییر بوده زندگیم عجیبه...

اما گاهی هم این آرامش لازمه...

فقط کاش فکر کنی توش و برنامه بریزی برا طوفان

خدا روی میاره و تو دوری...

دور و دورتر...

حتی با چنین فرصت هایی...

پس کی قراره فکر کنی

دنیا خیلی کوچیکه، خیلی کوچیک تر از این همه غوغا و هیاهو...

وقتی می بینی یه چرخه چقدر می تونه نزدیک باشه و آدما می تونند چقدر پارامترهای مشترک داشته باشن با خودت فکر می کنی که خوب کاش همدل باشن، کاش همراه باشن، کاش این قدر پشت نقابا نباشن. ماها داریم با هم زندگی می کنیم، باید بیشتر به فکر هم باشیم، بیشتر هوای همو داشته باشیم...

دلم اسکی می خواد... یه پیست جدید که تا حالا نرفته باشم، یه پیست بلند و پر هیجان...

دلم عروسی می خواد، عروسی یه عزیز.. که توش از ته دل شاد باشی.. بگی و بخندی...

دلم دره می خواد، یه دره با اوج هیجان و اتفاقات پیش بینی نشده ...

دلم زیارت می خواد، یه زیارت که هیچ دغدغه دنیوی پشتش نباشه...

دلم تجربه می خواد، تجربه های جدید و ناب...

دلم خدا می خواد...

خیلی امسال سریع گذشت...

خیلی، نمیدونم چرا، زمستونم یه سری خاطرات برام زنده می کنه...

حریفا میزبانا میهمان سال و ماهت پشت در چون موج می لرزد...

به طور مفرط خسته ام

هم کاری، هم ذهنی ...

7 هفتست بدون تعطیلی و با کل انرژی دارم میرم جلو...

خدایا کنارمان باش